با معشوقه ام نسیم خلوت می کنم .

با دستان لطیفش اشک از گونه هایم پاک می کند و آرام در گوشم قصه بود و نبود را می خواند .

تمام وجودم را در آغوش نسیم حس  می کنم ، دستانم را به سوی

آسمان می برم ،  قبل از فریاد من نسیم طوفان می شود ،  مرا ترک می کند .

لابلای برگهای صنوبر می چرخد، برگها می رقصند .

و نسیم قصه بود و نبود را تکرار می کند ، برگها می لرزند و بلبلان از لرزش برگها

درخت را ترک می کنند و به آسمان اوج می گیرند  و قصه ی بود و نبود را

برای ابرها نغمه سرائی می کنند ،

آسمان می غرد

ابر می بارد

نسیم می خوابد

اشک آرام می شود

و من می مانم و قصه بود و نبود .

می خواهم رنگی برای چشمان زمان پیدا کنم .

دیروزها آبی بود ، امروزها سرخ رنگ .

اما می خواهم فرداهایش را من رنگی کنم .

ستاره می خندد ، مانند همیشه ، مانند هرشبش .

هرشبی که می درخشد در دل تاریک آسمان و من می گریم ،

مانند همیشه  ، مانند هرشبم  .

نه اینکه غصه دارم . نه !!

اشک هایم بهانه است .

ستاره بهانه ای برای زیبائی شب است گرچه همیشه خندان است

 و من بهانه ای برای زیبائی زمینم گرچه همیشه گریانم .

اما بگذریم . . .

من به دنبال رنگم . رنگی برای چشمان فردا .

اشک هایم سجده بر خاک می زنند ، خاک سبز می شود.

فکر می کنم رنگ فردا را یافته ام . . .

آه سوزان از سینه بر می خیزد و خانه ی تاریک قلب را می لرزاند . . .

خاطرات ، نم نم از چشمان سرخ می چکد و گونه ها خیس از شبنم درد . . .

ضجه ها نسیم را از خواب بیدار می کند و طوفان ، غم را بر سینه مهمان می سازد . . .

دستها بی اختیار بر سر می کوبند و ناله ها بی امان با هجوم طوفان در هم می آمیزد . . .

قلب ، در هجوم این زلزله خرد شده و اشک تا ابد می بارد . . .

و بغض او بر سینه اش خوابیده . . .

و مرگ در همسایگی نفس هایمان آشیانه کرده است .