كجائي اي باران عشق؟!

صداي گرم تو در پشت امواج غرور آفتاب خاموش مانده ...
تا چشم مي بيند قدم هاي سوزان خورشيد است كه سقف آسمان را فرش كرده و

تا گوش مي شنود صداي هياهوي ذره هاي طلائي رنگ است كه با هم عشق بازي مي كنند.

كجائي؟!
برگها با بوسه هاي ذرات خورشيد چشم باز كردند و ديروز من با برگهاي زرد و مرده در زمستان دفن شد.

و من باز در انتظار پاييزم!
در انتظار برگهاي مرده اما در آغوش درخت مانند جان مرده ي من اما در آغوش زمين.

 و برگ هر سال با زمستان در خاك دفن مي شود  اما من هنوز بر روي زمين گام بر ميدارم و فقط به عشق پاييز به سكوت فصل ها گوش مي دهم.

با اينكه گاهي فرياد ها در پي دزديدن سكوت من است اما من تا رسيدن به آغوش خاك سكوتم را نخواهم بخشيد!

دوست دارم خط خطي كنم

تموم صفحه هاي سفيد دفترم رو

فكر مي كردم خيلي خوش خطم اما حالا كه صفحه هاي قبل دفترم رو ورق ميزنم ميبينم تموم صفحه ها خط خطيه

آره همون صفحه هائي  كه با كلي ذوق و شوق رنگشون كردم

نميدونم شايد رنگ از نقاشي هام پريده

اما حالا دوست دارم فقط خط خطي كنم...

خط خطي\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/
            \/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\               

مكن خوش اين دل ساده
 به آن نازك نسيم باد

شكوفه چشم بر بندد

در آن طوفان بي پايان

كجاي زندگي زيباست؟

فلاني راه را كج كن
 
كه بن بست است آن كوچه

شقايق لحظه اي رويید
 
و مستانه براي اين دلم رقصید

وليكن بوسه اي از باد
 
چنان بر باد داد اورا

دلم پر درد و چشمم اشك

براي آن شقايق مست

كجاي زندگي زيباست؟!

نه شادي لحظه اي ماند
 
نه آغوش خوش مستانه ي آهو

چنان گرگ حمله بر جسمش برد

كه چشم ناز آهو را
 
به جاي اشك خون بارد

دلم تنگ است
 
و داغ آن شقايق بر تنم بنشست

بگو جانم كجاي زندگي زيباست؟!

كجاي اين فريب ساده و كوچك

كجاي اين سرا زيباست؟!

سنگ صبورم خرد شده!!

سنگ ریزه هایش از صخره ی سنگی قلبم سقوط کرده است.