صندوقچه ی کهنه و غبار گرفته را از طاقچه ی صبور

 خانه ی کاه گلی مادربزرگ بر می دارم .

فوتش می کنم ،  گردی بلند می شود .

کلمات هراسان به من می نگرند و من به دنبال کلید

 می گردم .

 از نردبان واژه ها بالا می روم  ، به بام می رسم .

نوری از پنجره ی شیروانی بر بام می تابد و من رقص غبار

را می بینم .

کلمات همچنان نگرانند و به دنبال راه فرار . . .

اما نه ، اینجا راه فراری نیست !

مادربزرگ رفته است ، شاخه ای خورشید برای طاقچه ی

صبوراما تاریکش بچیند و من به دنبال کلید برای حبس

کلمات، درون صندوقچه ام .

یافتم . . . یافتم . . .

آن گوشه کبوتری بر روی تخم طلائی معرفت نشسته

 است 

کلید را دیدم ، همان جاست

کبوتر را می پرانم  و کلید را برمی دارم

زمانی که می خواهم کلمات را در صندوقچه حبس کنم

 معرفت می شکند مادربزرگ با یک بغل  نور وارد می شود

کلمات باعشق پرواز می کنند و باز هم

 صندوقچه ی خالی بر طاقچه ی صبور می نشیند .